Presentación

    Hola chámome Sergio De Sá Gallego e son alumno do instituto Paralaia, estou na clase de informática facendo este blog. En adiante porei algunhas das cousas que nos manda o meu profesor, como información sobre hardware, software, sistemas operativos, informática en xeral, etc. Ademais de cousas interesantes de Moaña e o mundo e cousas que podedes facer vos.

Informática

6-10-2013

Traballo de informática

Autor: Sergio De Sá Gallego

                                                                                      

  Fontes: aulapc, roble.pntic.mec, dcano.wordpress, 

masadelante.com, e wiquipedia(obvio)                        

      A Computadora

       Unha computadora é un dispositivo electrónico utilizado para o procesamento de datos, ten dispositivos de entrada e saída [E,S] que permiten a os usuarios interactuar con esta información, é mais amplo que calcular números, é posible escribir notas e informes, proyectar, realizar complejos calculos de enxenieria, utilizala como medio para la creación de obras fotográficas, musicales e de video e por suposto interactuar con outras personas.


        Para profundizar mais sobre o que é a computadora é necesario saber o que son o hardware e o software que é básicamente o que compón o ordenador sen isto só sería a carcasa:

• Hardware:

  
  

  Descripción:

  
  

  Son todos os compoñentes físicos ou tanxibles que ten o ordenador, son o conxuntodos compoñentes necesarios que fan posible a realización de tareas específicas. Os seus compoñentes son: eléctricos, electrónicos, electromecánicos e mecánicos. Son cables, gabinetes ou caixas, periféricos de todo tipo e cualquer outro elemento físico involucrado, o término é propio do inglés literalmente traducio é partes duras, A Real Academia Española o describe como o conxunto de compoñentes que integran a parte material dunha computadora. O término, ainda que sea o mais común, non soamente se aplica as computadoras; do mesmo modo, tamén un robot, un teléfono móvil, unha cámara fotográfica ou un reproductor multimedia poseen hardware (e software).

  
  

                   Historia:

  
  

              A clasificación evolutiva do hardware do computador electrónico está dividida en xeraciones, onde cada unha supón un cambio tecnolóxico notable. O orixe das primeras é sencillo de establecer, xa que en elas o hardware foi sufrindo cambios radicais. Os compoñentes esenciales que constituyen a electrónica do computador foron totalmente reemplazados nas primeras tres xeracións, orixinando cambios que resultaron moi importantes. Nas últimas décadas e mais difícil distinguir as novas xeracións, xa que os cambios foron graduais e existe certa continuidad nas tecnoloxías usadas. En principio, pódense distinguir:
  
  
  

  • 1ª Xeración (1945-1956): electrónica implementada con tubos de vacío. Foron as primeiras máquinas que desplazaron os compoñentes electromecánicos (relés).

  
  

  • 2ª Xeración (1957-1963): electrónica desarrollada con transistores. A lóxica discreta era moy parecida a anterior, pero a implementación resultou moito mais pequena, reducindo, entre outros factores, o tamaño dun computador en notable escala.

  
  

  • 3ª Xeración (1964-hoxe): electrónica basada en circuitos integrados. Esta tecnoloxía permitiu integrar centos de transistores e outros compoñentes electrónicos nun único circuito integrado impreso nunha pastilla de silicio. As computadoras reduxiron así considerablemente o seu costo, consumo e tamaño, incrementándose a súa capacidad, velocidad e fiabilidad, hasta producir máquinas como as que existen na actualidad.

  
  

  • 4ª Xeración (futuro): probablemente orixinaras cando os circuitos de silicio, integrados a alta escala, sexan reemplazados por un novo tipo de material ou tecnoloxía.

  
  

  
  

                   Clasificación:

  
  

  O hardware pódese clasificar en dous categorías: O básico que abarca os compoñentes indispensables para outorgar unha mínima funcionalidad á computadora como: Placa base monitor etc. E por outro lado o complementario son todos os dispositivos adicionales non esenciales como: impresora, escáner, webcam etc.

         Grupos:

  
  

  Según as súas funcións, os compñentes e dispositivos do hardware se dividen en varios grupos:

  Dispositivos de Entrada

  Chipset (Circuito Integrado Auxiliar)

  Unidad Central de Procesamiento

  (CPU)Unidad de Control

  Unidad Aritmético-Lógica

  Unidad de Almacenamiento

  Memoria Principal o Primaria (RAM – ROM)

  Memoria Secundaria o Auxiliar (Disco Duro, Flexible, etc.)

  Dispositivos de Salida.

  
  

  
  

  •  Software:

  
  

                   Descripción:

  
  

  O software é a parte lóxica do ordenador. Son as ordes, instruccións, programas, lenguaxes de programación, metodoloxías. Permite que a computadora poida desempeñar tareas intelixentes, dirinindo a os compoñentes físicos, o hardware, con instruccións e datos a través de diferentes tipos de programas.O anglicismo "software" é o mais difundido ao referirse a este concepto, especialmente na xerga técnica; o término sinónimo «logicial», derivado do término francés logiciel, é sobre todo utilizado en países e zonas de influencia francesa. Software (pronunciación AFI:[ˈsɒftwɛəʳ]) é unha palabra provenente do inglés (literalmente: partes blandas ou suaves), que en español non ten unha traducción adecuada ao contexto, polo cal se utiliza asiduamente sen traducir y así foie admitida pola Real Academia Española (RAE).
  
   
  

  Clasificación:
  
  Esta distinción é, en cierto modo, arbitraria, e as veces confusa, pero a fines prácticos pódese clasificar ao software en tres grandes tipos:

  
  

  • Software de sistema: É o conxunto de programas que serven para interactuar co sistema, confiriendo control sobre o hardware, ademais de dar soporte a outros programas. O seu obxectivo é desvincular adecuadamente ao usuario e ao programador dos detalles do sistema informático en particular que se use, aislándoo especialmente do procesamento referido as características internas de: memoria, discos, puertos e dispositivos de comunicaciones, impresoras, pantallas, teclados, etc. Lle procura ao usuario e programador adecuadas interfaces de alto nivel, controladores, ferramentas e utilidades de apoyo que permiten o mantenemento do sistema global. Incluye entre outros:
    • Sistemas operativos
    • Controladores de dispositivos
    • Ferramentas de diagnóstico
    • Ferramentas de Corrección e Optimización
    • Servidores
    • Utilidades
  • Software de programación: É o conxunto de herramientas que permiten al programador desarrollar programas informáticos, usando diferentes alternativas e lenguaxes de programación, dunha maneira práctica. Incluyen básicamente:
    • Editores de texto
    • Compiladores
    • Intérpretes
    • Enlazadores
    • Depuradores
    • Entornos de Desenvolvemento Integrados (IDE): Agrupan as anteriores ferramentas, usualmente nun entorno visual, de forma tal que o programador non necesite introducir múltiples comandos para compilar, interpretar, depurar, etc. Habitualmente contan cunha avanzada interfaz gráfica de usuario (GUI).
  • Software de aplicación: É aquel que permite a os usuarios levar a cabo unha ou varias tareas específicas, en calquera campo de actividad susceptible de ser automatizado ou asistido, con especial énfasis nos negocios. Inclúe entre moitos outros:
    • Aplicacións para o Control de sistemas e automatización industrial
    • Aplicacións ofimáticas
    • Software educativo
    • Software empresarial
    • Bases de datos
    • Telecomunicacións (por exemplo Internet e toda a súa estructura lóxica)
    • Videoxogos
    • Software médico
    • Software de cálculo numérico e simbólico.
    • Software de diseño asistido (CAD)
    • Software de control numérico (CAM)

  
  

  
  

  
  

  
  
  

Sistemas Operativos

· 09-10-2013

TRABALLO DE INFORMÁTICA FEITO POR

SERGIO DE SÁ GALLEGO

 Sistemas operativos

O sistema operativo (SO, frecuentemente OS, do inglés Operating System) é un programa ou conxunto de programas que nun sistema informático xestiona os recursos de hardware e provee servicios a os programas de aplicación, executándose en modo privilexiado respecto dos restantes e anteriores, próximos e viceversa.

Nótese que é un erro común moi extendido denominar ao conxunto completo de ferramentas sistema operativo, é dicir, a inclusión no mesmo térmo de programas como o explorador de ficheiros, o navegador web e todo tipo de ferramentas que permiten a interacción co sistema operativo, tamén chamado núcleo ou kernel. Esta identidade entre kernel e sistema operativo é só certa se o núcleo é monolítico. Outro exemplo para comprender esta diferencia se atópase na plataforma "Amiga", onde o entorno gráfico de usuario se distribuía por separado, de modo que, tamén podía reemplazarse por outro, como era o caso de Directory Opus ou incluso manexalo arrancando con unha línea de comandos e o sistema gráfico. De este modo, ao arrancar un Amiga, comezaba a funcionar co propio sistema operativo que levaba incluido nunha ROM, polo que era cuestión do usuario decidir se necesitaba un entorno gráfico pra manexar o sistema operativo ou simplemente outra aplicación.

Seguridade e privacidade na computadora e aparatos de comunicación

Seguridade na información

Son o conxunto de medidas preventivas e reactivas das organizacións é dos sistemas tecnolóxicos que permitan resguardar e protexer a información buscando manter a confidencialidad, disponibilidad e integridad da mesma.

O concepto de seguridade da información non debe ser confundido co de de seguridade informática, xa que este só se encarga da seguridade no medio informático, pero a información pode encontrarse en diferentes medios ou formas, e non só en medios informáticos.

Para o home como , a seguridade da información ten un efecto significativo respecto a súa privacidad, a que pode cobrar distintas dimensiones dependendo da cultura do mesmo.

O campo da seguridade da información creceu e evolucionou considerablemente a partir da Segunda Guerra Mundial, convertíndose nunha carreira acreditada a nivel mundial. Este campo ofrece moitas áreas de especialización, incluidos a auditoría de sistemas de información, planificación da continuidad do negocio, ciencia forense dixital e administración de sistemas de xestión de seguridad, entre outros.

O Dia da Ciencia e da Tecnoloxía en Galego.

O IV Día Da Ciencia e da Tecnoloxía en GGalego.

    O 4 de novembro de 2010 celebrouse o primeiro Día da Ciencia e da Tecnoloxía en galego centrado en mostrar o papel da ciencia e da tecnoloxía na creación e profundamento da cultura galega esta actividade realízase en todos os institutos e universidades de Galicia o mesmo día, e xa leva tres anos facéndose.

Convocan:

APETEGA (Asociación do Profesorado de Tecnoloxía de Galicia)

ENCIGA (Ensinantes de Ciencias de Galicia)

AGAPEMA (Asociación Galega do profesorado de Educación Matemática)

CENDL(Coordinadora dos Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística)

IGACIENCIA (Institución Galega de Ciencia)

SGAPEIO (Sociedade Galega para a Promoción da Estadística)

UDC (Universidade da Coruña)

ILG (Instituto da Lingua Galega)

CIG(Confederación Intersindical Galega)

STEG (Sindicato de Traballadoras e Traballadores de Galicia)

NEG(Nova Escola Galega)

AS-PG (Asociación Socio-Pedagóxica Galega).

Todos uníronse e contribuiron no Día da Ciencia en Galego.

Inventores galegos importantes

Grandes inventores galegos

    Moitos pensan que Galiza é unha comunidade de pobos e aldeas cheos de incultos, incluso, nunha das acepcións do diccionario da Real Academia Española a palabra ``gallego´´ quere dicir tonto (ou persoa que non entende ou que está falto de razón) en conclusión se pensa que a nosa terra é pequena e pouco importante pero se equivocan, está chea de beleza e cultura, fermosos paisaxes , importantes tradicións... ademais, Galiza tivo e ten grandes inventores e diso é do que vou falar nesta entrada. Aquí naceron grandes inventos que serviron como base para moitos aparatos importantes que usamos hoxe en día, citarei tres: o libro electrónico, o futbolín, e a primeira calculadora capaz de realizar multiplicaciones directas.

    Aquí os inventores e unha pequena biografía cos inventos.

- Ángela Ruíz Robles e o primeiro libro electrónico:

      Ainda que esta: inventora non naceu en Galicia sí que estubo aqui gran parte da súa vida e se lle considera galega, foi a precursora do libro electrónico.

      Naceu en Villamanín, León, en 1895 e morreu en Ferrol, A Coruña.

Filla de Elena Robles e Feliciano Ruiz, farmacéutico. Realizou os seus estudios superiores na Escola de Maxisterio de León, onde impartiu as súas primeras clases de Taquigrafía, Mecanografía e Contabilidade Mercantil entre 1915 y 1916. Foi directora na Escola de Gordón, en León, en 1917. Obtuvo a praza de maestra nunha aldea cerca de Ferrol en 1918, Santa Uxia de Mandiá, allí estará hasta 1928. O 18 de decembro de 1925, recibe “unha distinción especial polos seus indiscutibles méritos en agradecemento a súa dedicación e a atención desinteresada” promovida polos seus conveciños. No 1934 ocúpase da gerencia da Escola Nacional de Nenas do Hospicio realizando unha importante labor. En1948 ensina taquigrafía, ortografía, gramática e mecanografía no Colexio Ibáñez Martín en 1959 directora hasta su jubilación.

Entre 1938 y 1946 escribe, da conferencias, edita e reedita a maior parte da súa obra científica, un total de dezaséis libros. Os seus tres primeros son: “Compendio de ortografía castellana, Ortografía castellana e Taquigrafía martiniana abreviada moderna”

Entre 1944 e 1949 realiza varios proyectos. En 1944 o Atlas Científico Gramatical coa finalidad de dar a coñecer España con gramática, sintaxis, morfología, ortografía y fonética, despois, a Máquina taquimecanográfica.

E por fin, no 1949, inventa a enciclopedia mecánica ``o libro electrónico´´, construiuno no Parque de Artillería de Ferrol (A Coruña), sendo ella mesma quen dirixiu os traballos. Patentada con fecha 7 de decembro de 1949, según a Patente núm. 190.698.

    Aqui unha entrevista que lle fixeron a Angela hai anos na cal fala do libro:

        (http://www.rtve.es/alacarta/videos/con-ciencia/ciencia-angela-ruiz-robles/2138256/)

O OLEV (OnLine Electric Vehicle)

Hola, hoxe teño que facer un traballo sobre un invento innovador no campo da tecnoloxía, e penso facelo sobre o OLEV.


        Todos coñecemos xa o famoso vehículo eléctrico, pero hay pouco, o 9 de marzo de 2010 o Instituto Superior Coreano de Ciencia e Tecnoloxía empezou a fabricar un sistema de transporte publico eléctrico o OLEV (Vehiculo Electrico En Linea) este vehiculo ten a particularidade de que non fai falta pararse e recargalo que nos de antes podía durar horas pero este vehículo, diferente do resto de vehículos, non necesita cables cárgase de forma inalámbrica recivindo a electricidade a través dunha línea eléctrica instalada a uns centímetros de profundidade no asfalto que xenera un campo magnético o campo magnético e captado polo vehículo que circula sobre a línea que o transforma en electricidade que almacena en baterias